بیماری بلاست برنج، که توسط قارچ Magnaporthe grisea ایجاد می شود هر ساله خسارت قابل توجهی را سبب می گردد. به علت خطر شکسته شدن مقاومت اختصاصی بر پایه ژن های بزرگ اثر، اخیرا اصلاح برای مقاومت کمی و پایدار در مقابل این بیماری مورد توجه جدی قرار گرفته است. این تحقیق به منظور مطالعه واکنش 30 رقم منتخب برنج به بیماری بلاست در گلخانه و همچنین به جمعیت مزرعه ای عامل بیماری برای اجزای مقاومت به بیماری شامل تیپ آلودگی، تعداد لکه اسپورزا، سطح برگ آلوده شده، اندازه لکه، دوره کمون و وضعیت توسعه و اپیدمی بیماری در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1382 در موسسه تحقیقات برنج کشور، رشت، انجام گردید. نتایج نشان داد که بین ژنوتیپ های مورد مطالعه تفاوت های بسیار معنی داری در واکنش به جدایه ها در گلخانه و همچنین جمعیت مزرعه ای عامل بیماری وجود داشته است. چگونگی توسعه و اپیدمی و سطح زیر منحنی پیشرفت بیماری این ارقام در مزرعه نیز با هم تفاوت معنی دار داشته اند. نتایج حاکی از وجود تفاوت معنی دار برای اثر متقابل جدایه و ژنوتیپ بوده است که این امر حاکی از وجود ژن های مختلف مقاومت در برنج و بیماریزایی عامل بیماری می باشد. در روی ارقام خزر، ساحل، بجار، ندا، فجر، سپیدرود، دشت، نعمت و صالح در گلخانه و اطاقک رشد در مقابل جدایه 133 هیچگونه لکه اسپورزا بروز نکرد در حالیکه در سایر ارقام لکه های اسپورزا چهار روز بعد از مایه زنی مشاهده گردید.

به منظور مطالعه اجزای مختلف مقاومت به بیماری لکه برگی سرکوسپورایی، سیزده رقم چغندرقند با درجات مختلف مقاومت نسبت به این بیماری، تحت شرایط کنترل شده در گلخانه مورد ارزیابی قرار گرفتند. در این مطالعه، پنج صفت شامل طول دوره نهفتگی بیماری، درصد برگهای آلوده، تعداد لکه های آلوده در واحد سطح، قطر لکه ها و تعداد اسپورهای تولید شده در سطح یک لکه، مورد مقایسه قرار گرفت. دوره نهفتگی بیماری به دو روش محاسبه گردید که در هر دو روش به دلیل تغییرات دمایی در گلخانه به جای زمان از روز – درجه جهت تعیین دوره نهفتگی استفاده گردید. به این ترتیب، در روش نخست مجموع روز - درجات بالاتر از 5 درجه سانتیگراد از زمان مایه زنی تا شروع آلودگی در پنجاه درصد گیاهان هر تکرار به عنوان دوره نهفتگی در تکرار مربوطه در نظر گرفته شد و در روش دوم، زمان ظهور پنجاه درصد تعداد نهایی لکه های آلوده به عنوان دوره نهفتگی بیماری در تکرار مربوطه منظور گردید. نتایج این مطالعه نشان دارد که همه صفات مورد بررسی در مقاومت دخیل بوده و جز در موارد استثنایی، در مجموع با افزایش درجه مقاومت طول دوره نهفتگی فزونی یافته و تراکم لکه در واحد سطح، قطر لکه، درصد برگهای آلوده و تعداد اسپور تولید شده در سطح لکه کاهش می یابد. 

مقاومت الکتریکی، یکی از مهمترین پارامترهای موردنیاز به منظور مدل سازی رفتار خوردگی در بتن به شمار می رود. تحقیقات زیادی در این زمینه انجام نشده است. این مقاله مطالعه ای تجربی بر روی اثرات نسبت اختلاط اجزای تشکیل دهنده بتن بر مقاومت الکتریکی بتن ارائه می کند. مقاومت الکتریکی بتن با استفاده از روش چهار نقطه ای ونر (Wenner) اندازه گیری می شود که آزمایشی سریع و ساده ای به شمار می رود. این آزمایش به ارزیابی مقاومت بتن در برابر ورود یون ها می پردازد. پارامترهای مختلف که در این مطالعه مورد استفاده قرار گرفته اند عبارتند از نسبت آب به مصالح چسباننده، مقدار خاکستر بادی، مقدار خمیر سیمان (ϒ) و شرایط عمل آوری. بر اساس نتایج تجربی، ارتباط مستقیمی بین مقاومت الکتریکی و مقاومت فشاری بتن به دست آمده است. نتایج بدست آمده حاکی از آنست که مقاومت الکتریکی بتن عمدتا تحت تاثیر مقاومت فشاری و میزان خاکستر بادی قرار دارد. از نتایج حاصل از این مطالعه می توان به منظور مدل سازی رفتار مقاومت الکتریکی بتن در زمانی که نسبت های اختلاط ارائه می شود استفاده شود. در عین حال می تواند اطلاعات مفیدی را برای طراحی سیستم حفاظت آندی ارائه نماید.

به منظور مطالعه واکنش ژنوتیپ های مختلف برنج نسبت به جمعیت مزرعه ایMagnaporthe grisea و همچنین هشت نژاد شناسایی شده آن، تعداد 116 ژنوتیپ مورد ارزیابی قرار گرفتند. بذور این ارقام در دهه اول تیرماه 1384 در خزانه بلاست کشت گردیدند. خزانه در مکانی سایه دار، در مجاورت مزرعه آزمایشی موسسه تحقیقات برنج (رشت)، به صورت آپلند، همراه با خاکی غنی از کود نیتروژن به منظور به حداکثر رساندن میزان آلودگی ارقام به اسپورهای هوازاد عامل بلاست تهیه گردید. همچنین سوسپانسیون اسپور حاصل از شستشوی برگهای آلوده به بیماری بلاست (از مزارع مختلف استان) روی خزانه پخش گردید. از زمان مشاهده اولین لکه های بلاست روی گیاهچه های برنج، کار نمونه برداری و اندازه گیری شدت بیماری به منظور بررسی نحوه توسعه بیماری با گذشت زمان انجام شد و 30 روز بعد از کشت نیز تیپ آلودگی و درصد نهایی سطح برگ آلوده تعیین گردید. از مجموع 116 رقم مورد آزمایش، 53 رقم با تیپ آلودگی 1 -3 (نظیر خزر، سپیدرود و نعمت)، مقاوم، 24 رقم با تیپ آلودگی 4 -5 (نظیر فجر، بجار و سنگ جو)، نیمه حساس و 39 رقم با تیپ آلودگی 6 -8 (نظیر بینام، حسن سرایی و انواع طارم) حساس بودند. تجزیه آماری سطح زیر منحنی پیشرفت بیماری (AUDPC) وجود تفاوت معنی دار بین مقاومت ارقام را در سطح احتمال 1 درصد به اثبات رساند. در آزمون مقایسه میانگین ها بر اساس دانکن (در سطح احتمال %1)، ارقام بر اساس سطح زیر منحنی توسعه بیماری در خزانه بلاست، به 35 گروه تقسیم شدند. در آزمایش های گلخانه ای نیز، واکنش ارقام نسبت به هشت جدایه نماینده هشت نژاد عامل بلاست از استانهای گیلان و مازندران مورد بررسی قرار گرفت و اجزای اصلی مقاومت شامل تیپ آلودگی، درصد سطح آلوده برگ، تعداد لکه های اسپورزا و متوسط اندازه لکه های اسپورزا (بر حسب میلی متر مربع) اندازه گیری شدند. تجزیه آماری داده های مربوط به اجزای مختلف مقاومت به بیماری بلاست نیز حاکی از وجود تفاوت معنی دار در سطح احتمال 1 درصد بین نژادها، ژنوتیپ ها و اثر متقابل نژاد- ژنوتیپ بوده است.

مقاومت 72 ژنوتیپ از کلکسیون گندم بانک ژن گیاهی ملی ایران در مزرعه نسبت به بیماری زنگ زرد در سال زراعی 85-1384 در ساری و کرج مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش در هر دو ناحیه در قالب طرح آگمنت اجرا شد و صفات تیپ آلودگی، شدت بیماری، سطح زیر منحنی توسعه بیماری (AUDPC) و ضریب آلودگی در سه نوبت به فاصله هفت روز یادداشت برداری شد. بر اساس نتایج آزمونt ، دو کانون آلودگی از نظر شدت بیماری (در ارزیابی اول و سوم)، نرخ آلودگی (اول، دوم و کل) ضریب آلودگی (اول و سوم) و AUDPC (دوم و کل) دارای اختلاف معنی دار بودند. در هر دو ناحیه، انحراف استاندارد صفات مقاومت با گذشت زمان افزایش نشان داد. در تجزیه خوشه ای اجزای مقاومت، صفت AUDPC در هر دو ناحیه ساری و کرج، در گروهی متمایز از سایر اجزای مقاومت قرار گرفت. تجزیه رگرسیون، ارتباط قوی صفت AUDPC با شدت بیماری، تیپ آلودگی و ضریب آلودگی را در هر دو ناحیه نشان داد. صفت نرخ آلودگی در مجموع در دو کانون آلودگی، وراثت پذیری عمومی بالاتری نسبت به سایر اجزای مقاومت داشت. نتایج آزمون مانتل برای تطابق ماتریس فاصله نمونه ها مبتنی بر اجزای مقاومت در دو ناحیه، به همراه سایر نتایج تحقیق حاکی از اهمیت هر یک از اجزای مقاومت نسبی، در ارزیابی واکنش نمونه های مورد بررسی نسبت به بیماری زنگ زرد بود. ژنوتیپ های مورد ارزیابی با استفاده از تجزیه خوشه ای مبتنی بر اجزای مقاومت به دو گروه حساس و دارای مقاومت نسبی تقسیم شدند.

بررسی اجزای مختلف تایر رادیال باری جهت بهینه کردن تایر برای رسیدن به حد مطلوب در مواردی همچون استحکام، سایش، تولید صدا و مقاومت غلتشی از اهمیت بالایی در طراحی تایرهای رادیال باری و اتوبوسی برخوردار است. در این مقاله تأثیر پارامترهای مختلف همچون عمق گل ترد، استحکام سیم، تعداد سیم ها، عرض بلت و نوع اپکس بر روی مقاومت غلتشی، به صورت عددی با استفاده از نرم افزار المان محدود ABAQUS مورد بررسی قرار گرفته است. به منظور شبیه سازی بلت ها و زاویه آنها از مدل Rebar استفاده شده است. به علت تغییر شکل های بزرگ در تایر، شرایط مرزی غیر خطی در مرز تماس تایر با جاده و رفتار های هایپرالاستیک و ویسکو الاستیک رابرها، مدل درنظر گرفته شده شامل تغییرشکل های غیرخطی خواهد بود. با استفاده از روش طراحی آزمایش ها و تاگوچی ساختار بهینه تایر به منظور دستیابی به کمترین مقاومت غلتشی بدست آمده است.

در یک پژوهش مزرعه ای دو ساله (90-89 و 89-88)، سی رقم گندم در دو محیط تنش خشکی آخر فصل و بدون تنش مورد مقایسه قرار گرفتند. آزمایش در هر دو سال در ایستگاه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز به صورت کرت های خردشده در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی و در چهار تکرار انجام شد. تیمار خشکی در کرت های اصلی (بدون تنش و قطع آبیاری در مرحله گلدهی) و رقم های گندم در کرت های فرعی قرار داده شدند. در این بررسی شاخص های میانگین بهره وری (MP)، حساسیت به تنش (SSI)، تحمل به تنش (STI)، میانگین هندسی بهره وری (GMP)، شاخص تحمل (TOL) و پایداری عملکرد (YSI) بر اساس عملکرد دانه ارقام در شرایط تنش و بدون تنش محاسبه شدند. نتایج حاصل از تیمار قطع آبیاری در مرحله گلدهی نشان داد که رقم کویر با 390.48 گرم در مترمربع بیشترین عملکرد دانه را داشت، در حالی که در تیمار آبیاری معمول بیشترین عملکرد دانه از رقم شیرودی (873.83 گرم در مترمربع) بدست آمد. مقایسه میانگین داده ها تحت شرایط آبیاری معمول نشان داد که رقم قدس (57.7 دانه در سنبله) و رقم یاواروس (20.72 دانه در سنبله) به ترتیب بیشترین و کمترین تعداد دانه در سنبله را داشتند. بیشترین و کمترین تعداد دانه در سنبله در شرایط تنش خشکی نیز از ارقام زرین (39.4 دانه در سنبله) و سوراپلاتا (9.9 دانه در سنبله) بدست آمد. در پژوهش حاضر تفاوت بین ارقام از لحاظ وزن هزار دانه در دو حالت آبیاری معمول و تنش خشکی معنی دار بود. رقم سیستان بیشترین مقدار وزن هزار دانه (45 گرم) را تحت شرایط بدون تنش و رقم امید بیشترین وزن هزار دانه (35 گرم) را تحت شرایط تنش خشکی بعد از گلدهی به خود اختصاص دادند. مقایسه میانگین رقم های مورد مطالعه نشان داد که در شرایط تنش و بدون تنش خشکی بیشترین عملکرد دانه به ترتیب از رقم هایکویر و درخشان بدست آمد.کمترین عملکرد دانه در هر دو شرایط رطوبتی مربوط به رقم ویریناک بود. بر اساس نتایج این آزمایش دو ساله شاخص های کمی GMP ,STI و MP به دلیل داشتن بیشترین همبستگی با عملکرد دانه در هر دو شرایط، در ارزیابی تحمل به خشکی مناسب ترین شاخص ها بودند.

به منظور بررسی روند رشد و توسعه قارچ Blumeria graminis f.sp. tritici  در سطح برگ شش لاین پیشرفته گندم و برخی از اجزای مقاومت به عامل بیماری، آزمایشی در شرایط کنترل شده گلخانه ای و با استفاده از یک پاتوتیپ از قارچ عامل بیماری یا فاکتورهای بیماری زایی مشخص انجام شد. لاین های آزمایشی شامل دو لاین مقاوم M-81-13 و N-78-8، دو لاین نیمه مقاوم C-80-4 و N-80-6 و دو لاین حساس N-79-7 و N-80-19 بودند. بذر لاین های فوق در گلخانه کاشته شدند و گیاهچه های حاصل با کنیدی های قارچ، مایه زنی شدند. طول دوره کمون و اندازه کلنی های قارچ در زمان های مختلف پس از مایه زنی اندازه گیری شدند. مراحل رشد و توسعه قارچ در سطح برگ نیز در زمان های مختلف با میکروسکوپ نوری بررسی شد. نتایج آزمایش ها نشان داد که در لاین های مقاوم درصد جوانه زنی کنیدی، درصد تولید لوله تندشی اولیه و ثانویه، تولید کنیدیوفور و کنیدی، اندازه کلنی و سرعت توسعه قارچ نسبت به ارقام نیمه مقاوم و حساس بسیار کمتر بود. تاخیر در توسعه قارچ در لاین های مقاوم نسبت به لاین های حساس در اثر این مکانیسم های مقاومت، موجب طولانی تر شدن دوره کمون، در لاین های مقاوم شد.

به طور کلی تمام مدل های ارایه شده برای لحاظ شبکه شکستگی ها در توده سنگ، شکستگی های بالفعل موجود در توده سنگ با مقاومت کششی صفر است. در حالی که، شبکه ای از سطوح ضعیف از جمله پل های سنگی، رگچه ها، سطوح تورق و غیره گزینه های اصلی برای شکست در اثر تنش های القایی ایجاد شده دارای مقاومت برشی و کششی هستند. به همراه پارامترهای هندسی شبکه سطوح ضعیف ناپیوستگی ها، طبیعت ناهمگن پارامترهای مکانیکی ناپیوستگی ها برای فهم رفتار توده سنگ بسیار حائز اهمیت است. در این مقاله، تاثیر شبکه سطوح بالقوه مذکور بر مقاومت توده سنگ با استفاده از رویکرد شبکه شکستگی بالقوه-مدل ورونویی نرم افزار اجزای مجزا مطالعه شده است. در این راستا، شبکه شکستگی بالقوه کدنویسی و تابع توزیع برای پارامترهای ژئومکانیکی شکستگی ها بالقوه نیز در نظر گرفته شده است. با این رویکرد، سطوح ضعیف و بالقوه که پتانسیل بودن به صورت شکستگی را دارند نیز در شبکه شکستگی در نظر گرفته می شوند. سپس برای مطالعه، چهار گروه شبکه شکستگی بالقوه در نظر گرفته شد. به منظور مقایسه نتایج با حالت پایه یعنی استفاده از مقدار میانگین و حالات دیگر، پنج حالت مختلف برای یک حالت انحراف استاندارد تابع توزیع ویبول در نظر گرفته و در آخر شبکه شکستگی بالقوه مدلسازی و بررسی شد. نتایج بیانگر اهمیت رویکرد پیشنهادی برای ارزیابی مناسب تر مقاومت توده سنگ با در نظر گرفتن شبکه شکستگی های بالقوه است.

چغندرقند Beta vulgaris L. از محصولات مهم صنعتی به شمار می آید. نماتد سیست، Heterodera schachtii از عوامل محدود کننده رشد این گیاه می باشد. در این تحقیق، مقاومت و ویژگی های آناتومیکی ریشه 70 ژنوتیپ چغندرقند نسبت به این نماتد مورد بررسی قرار گرفته است. ابتدا، میزان مقاومت ژنوتیپ های چغندرقند، بر اساس واکنش به نماتد سیست بررسی شد و بر اساس تعداد سیست تولید شده برای هر ژنوتیپ، در پنج طیف مقاوم، نسبتا مقاوم، متحمل، نسبتا حساس و حساس قرار داده شدند. سپس، اجزای آناتومیکی ریشه، شامل ضخامت پریدرم و ضخامت لایه پارانشیم پوست، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که پریدرم ژنوتیپ مقاوم 33 (SB32) با 27/536 میکرون، بیشترین ضخامت را داشته و سپس، دیگر ژنوتیپ های مقاوم 60 (F-20747)، 61 (F-20746)، 5 (SB31-HSF-2) و 3 (SB27-HSF-10)، به ترتیب با میانگین 480، 87/445، 436 و 47/419 میکرون قرار گرفتند. در صورتی که ژنوتیپ های حساس 23 (SB35-HSF-8)، 62 (F-20583) و 35 (SB35) به ترتیب با کمترین میانگین ضخامت پریدرم 13/194، 67/258 و 47/319 میکرون بودند. در ضخامت پارانشیم پوست، بیشترین مقدار در ژنوتیپ مقاوم 61 (F-20746) با 93/438 میکرون مشاهده شد و سپس، ژنوتیپ های مقاوم 3 (SB27-HSF-10)، 60 (F-20747)، 62 (F-20583)، 29 ((7112*SB36)*S1-11) و 8 (SB31-HSF-7) به ترتیب، با میانگین 20/403، 40/402، 53/360، 27/344 و 73/323 میکرون قرار گرفتند. ژنوتیپ های حساس 19 (SB32-HSF-10) و 63 (F-20603) با میانگین ضخامت پارانشیم پوست 13/210 و 33/213 میکرون، کمترین ضخامت را دارا بودند. مابقی ژنوتیپ های مربوطه، در رابطه با صفات مذکور در طیف میانی این دو گروه مقاوم و حساس واقع شدند. این نتایج، موید یک رابطه مستقیم بین این صفات و میزان مقاومت برخی از ژنوتیپ های مورد بررسی به نماتد سیست چغندرقند، H. schachtii می باشد.